Tegen een aantal mensen heb ik vooraf gezegd: als je een selfie voorbij ziet komen met de Bryce Canyon op de achtergrond, dan is de behandelweek goed gegaan. Dus bij deze de beloofde selfie.

De Bryce is echt geweldig mooi. Maar wat is het hier toeristisch zeg. Zaterdag zijn we met de shuttle bus meegegaan, maar achteraf blijkt dat je dan maar op een paar uitzichtpunten kan komen. Zondag zijn we dan ook met eigen auto het park ingegaan. Dan kom je ook veel verder in de canyon en is het een stuk minder toeristisch en zo prachtig.

Ik kon niet kiezen tussen alle vele mooie foto’s. Op deze manier kunnen jullie even meegenieten.

Gisteren heb ik de tweede fNCI scan gehad. Weer die herrie machine in, maar dit keer gingen de opdrachten mij iets beter af had ik het idee. En de uitkomst van de scan wees dat ook uit. En achteraf bleek de test zelfs iets moeilijker te zijn dan tijdens de eerste scan 😀.

Van een dikke onvoldoende in het rood, ben ik naar groen gegaan. Mijn hersenen functioneren weer net als een gezond brein. Alle inactieve delen zijn weer ‘aan’. Mijn brein doet het weer!!! De arts zei letterlijk: ‘congratulations, you have a normal brain again’.

Op onderdelen blijven er nog een paar punten achter in de verbetering. Hiervoor heb ik een plan meegekregen, waarmee ik de therapie thuis kan voortzetten. Het liefst kom je natuurlijk op alle onderdelen in het groen uit. En dat kan, als je maar blijft oefenen, want de juiste wegen in mijn brein zijn weer opengesteld. Overal is de doorbloeding weer op gang.

De arts gaf aan dat je je een waterput moet voorstellen die droog heeft gestaan. Er druppelt weer water in maar het staat nog niet vol met water. Dit is een kwestie van tijd en vooral trainen. Blijven oefenen om de waterstroom op gang te houden en te zorgen dat de put gevuld wordt. En niet te snel de put leeg halen door allerlei activiteiten te willen doen. Want zodra de put weer leeg is, kom je weer keihard je grens tegen. Het is aankomende tijd vooral een kwestie van nieuwe grenzen ontdekken en weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam.

Het trainen bestaat uit 5x per week cardio/interval afgewisseld met ademhalingsoefeningen voor het werk of andere bezigheden. Dit is bedoelt om de bloedtoevoer te stimuleren en daardoor zou het werk wat makkelijker moeten gaan. Dagelijks verschillende cognitieve trainingen en daarna mindfulness/meditatie. En dan niet te vergeten mijn oogoefeningen. Genoeg om mij de komende tijd mee bezig te houden.

Iedereen uit onze groep heeft grote verbeteringen op basis van de scan. Om te vieren dat we weer ‘aan’ staan hebben we pizza’s besteld en hebben met zijn allen in de tuin van het hotel gegeten. Zonder oordoppen. Ik kan het zelf bijna nog niet geloven.

Moe maar voldaan zijn we zojuist weer terug naar het hotel gegaan. De behandeling zit er alweer op. Morgen worden weer nieuwe scans gemaakt om te zien of er verbetering te zien is en wordt het report of findings en het post care planning besproken.

Afgelopen maandag was de dag van de uitslag van de scans en warming up voor komende week. Vanaf dinsdag ging de behandeling echt los. Elke dag begon met een uur cardio class om de toevoer van bloed en zuurstof naar de hersenen te stimuleren. Dit gebeurt in combinatie met ademhalingstraining om het centrale zenuwstelsel te trainen om in situaties uit de ‘fight or flight’ modus te kunnen komen. Daarnaast moet door deze training de ademhaling en hartslag weer in balans komen.

De rest van de dagen moest ik allerlei bizarre oefeningen doen en de meest maffe testjes. Allemaal onmogelijk, maar uiteindelijk ook heel leuk om te doen. Elke therapie is er op gericht om mijn inactieve hersendelen te dwingen om weer te gaan werken. Door de inactieve delen allerlei multi-task oefeningen te laten doen, kunnen ze niet anders dan weer ‘aan’ te gaan. De hersenen hebben dan geen tijd meer voor een omweg en moeten wel de kortste en dus meest efficiënte route nemen.

Het hoogtepunt was toen ik met 1 been op een evenwichtsbal moest staan, ondertussen een spelletje moest doen, de therapeut allerlei ingewikkelde vragen stelde die ik moest beantwoorden en de op de achtergrond de muziek heel hard gezet werd.

De behandelweek was zwaar maar ook erg leuk om te doen. Het was goed vol te houden doordat fysieke oefeningen afgewisseld werden met cognitieve oefeningen, massages en brainwaves.

Ik ben heel benieuwd naar de uitslag van de scan morgen. Je voelt natuurlijk niet wanneer het bloed weer goed stroomt, maar toch heb ik deze week al wat kleine verbeteringen gevoeld bijvoorbeeld in geheugen en focus. Ook denk ik iets meer energie te hebben en iets sneller te herstellen. Maar goed dat moeten we allemaal nog verder gaan opbouwen en thuis met de dagelijkse dingen pas echt gaan ervaren.