Vandaag, zondag 9 juni, ging de wekker om 5.15 uur. Snel douchen, kop koffie, Louna in pyjama de auto in en mijn schoonmoeder oppikken. Onderweg naar Schiphol krijgt Louna alweer praatjes en aangezien er weinig verkeer is zo vroeg in ochtend zijn we snel op Schiphol.

Helaas zien we al snel dat de vlucht 1 uur en 50 minuten is vertraagd. Nog langer wachten voordat de reis gaat beginnen naar Provo, Utah. De KLM laat zich weer eens van zijn slechtste kant zien en stuurt Naomi en haar moeder van het kastje naar de muur waar ze moeten inchecken. Zodra ze weten waar ze moeten zijn nemen we afscheid. Louna krijgt nog 2 cadeautjes die ze in de auto mag openmaken. Bij iedereen staan de tranen in de ogen, dus we nemen snel afscheid en zwaaien nog enkele keren naar elkaar.

Op zoek naar Mc Donalds op Schiphol Plaza blijkt een doodlopend spoor, blijkbaar zit er alleen één achter de douane. Eenmaal in de auto is Louna door het dolle heen met haar nieuwe tas, armbandje en halsketting. Eenmaal op de snelweg slaat de vermoeidheid en verdriet toe, ze staart wat uit het raam en zegt niet veel. Eenmaal bij de afslag Hoorn veert ze weer op, Mc Donalds papa! Daar zitten we dan net na 8 uur in de ochtend, voor papa een ontbijtje en voor de kleine strijder een Happy Meal. Ze vrolijkt weer op door die rood/gele cliniclown.

Thuis aangekomen merk ik na een half uur dat het stil in huis is. O ja, ik kan de radio weer aanzetten terwijl ik aan het stofzuigen sla. De wasmachine draait op volle toeren en Louna zit op haar tablet zonder koptelefoon. Allemaal dagelijkse dingen die nu we gewoon kunnen doen zonder Naomi te overprikkelen. Haar plekje op de bank waar ze grotendeels van de dag lag is leeg, ze is begonnen aan haar belangrijkste reis van haar leven. Op weg naar meer belastbaarheid, op weg naar meer kwaliteit in het dagelijks leven.

                               “America make Naomi great again!”

Het aftellen is nu echt begonnen. Dankjulliewel voor alle lieve kaartjes, berichten, bloemen en bezoekjes.

Nog 3 dagen en dan vertrekken mijn moeder en ik naar Amerika. Spannend…..! 14 februari had ik mijn intake via Skype en bleek ik de perfecte kandidaat te zijn. Wat leek het ver weg om pas in juni naar Amerika te gaan. Maar als ik er achteraf op terugkijk is de tijd best snel gegaan en moest er van alles geregeld worden.

Vliegtickets, ESTA aanvraag, huurauto, verzekeringen,  credit card, hotel en Amerikaanse simkaart (om nog een beetje voordelig naar huis te kunnen bellen).

Van de week heb ik het spalkje achter mijn tanden weg laten halen, omdat dit het beeld op de fMRI zou kunnen beïnvloeden en kon ik meteen een nachtbeugel laten aanmeten, want ja, ik zou anders wel te lang zonder beugel zijn volgens de orthodontist. En ja, ik denk nu al dat ze gelijk heeft, er zitten ineens spleetjes tussen mijn tanden waar ze eerst niet zaten. Morgen de nachtbeugel ophalen en hopen dat het nog past 😀.

Als voorbereiding op de behandeling waar je cognitief nogal wordt uitgedaagd maar ook conditioneel ben ik aan het sporten gegaan bij een sportinstituut waar ze sporten met NAH (niet aangeboren hersenletsel) aanbieden. Had ik dat maar 1,5 jaar eerder geweten. Ik heb wel een beetje gesport afgelopen tijd, maar door de muziek en drukte hield ik dat nooit langer vol dan 20/30 minuten. Nu train ik in mijn eentje en soms met een lotgenoot. Geen muziek en licht uit.

Woensdag 12 juni heb ik mijn scans. En vanaf 17 juni de behandelweek. Ik kijk er enorm naar uit, maar ook enorm tegen op. Vooral die scan, hoop niet dat ik claustrofobisch ben. Maar het schijnt dat je behoorlijk afgeleid wordt doordat je tijdens de scan allerlei cognitieve oefeningen moet doen. En wat als ze nu niks zien op de scan en mij niet kunnen helpen? Argh……loslaten die gedachten.

Gelukkig ben ik niet alleen. We zijn met 7 Nederlanders die week welke ik allemaal al een beetje ken via Facebook en Whatsapp. We zullen vast veel steun aan elkaar hebben.

Na de behandelweek zijn we nog 3 dagen in Amerika. Je mag namelijk niet direct naar huis vliegen en de mogelijkheid bestaat dat ik nog een extra boosterdag nodig heb. Mijn hersenen moeten eerst nog ‘grounden’ en geadviseerd wordt vooral heel mindfull en rustig aan te doen. En dat kan natuurlijk heel goed in de natuur en daar is in Utah geen gebrek aan. Er zijn vele mooie natuurparken zoals Bryce Canyon. Ik hoop zo dat ik mij daar goed genoeg voor ga voelen.  Het plaatje boven en onder zijn van de Bryce.

Na de behandelweek

Het lijkt nu misschien alsof je na die 5 dagen weer ‘genezen’ en klaar bent. Maar na een knie operatie loop je ook niet meteen de marathon. Dat zou ook te mooi zijn om waar te zijn. Maar elke verbetering is meegenomen. Zodra ik thuis kom, begint het echte revalideren pas echt. Ik zal moeten blijven trainen tot dat mijn hersenen het weer als ´normaal´ gaan ervaren. Sommige mede lotgenoten merkten tijdens de behandeling al verbetering, maar dat kan ook pas na 2 maanden of een half jaar komen. Het kan dus zijn dat ik nog niet gelijk weet of de behandeling gewerkt heeft.

Ik hou jullie op de hoogte!!