Ik ben inmiddels 4 maanden terug van CFX en hoogste tijd dus voor een update. Het gaat steeds iets beter met mij.

Het is nog steeds zoeken. Zoeken naar routine in alle thuisoefeningen tot het ontdekken van wat nu mijn ‘nieuwe’ mogelijkheden zijn. Steeds als ik denk mijn nieuwe gebruiksaanwijzing te snappen, dan is deze alweer veranderd. Het is eerlijk gezegd best een lastig proces. En ook echt iets, mocht je zelf overwegen naar CFX te gaan, om je bewust van te zijn. Zelfs al voel ik mij stukken beter, ik ben er nog lang niet. Het revalidatieproces begint eigenlijk pas.

Elke verbetering, hoe klein ook, zou ik blij mee zijn, had ik mijzelf vooraf voorgenomen. Maar het lijkt wel als bepaalde activiteiten weer lukken, ik hongerig wordt naar meer en dan dus weer keihard tegen mijn grenzen aan loop. De verbeteringen kunnen mij niet snel genoeg komen. En als ik dan die grenzen tegen kom, BAM, dan zijn alle klachten weer terug zoals voorheen. En dan de angst dat het echt nooit meer beter zal worden. Maar goed, tot nu toe kan ik mijzelf altijd weer motiveren en blijf ik hier niet lang in hangen.

Welke verbeteringen ervaar ik nu?

• Ik gebruik mijn oordoppen véél minder
• Ik kan weer naar een restaurant, zonder te kijken waar de boxen hangen en waar een rustige plekje is, zonder direct last te hebben van geluid en drukte om mij heen. Al betrap ik mij er op dat ik dit vaak nog wel automatisch doe
• Ik kan weer naar een verjaardag en wordt niet meer gillend gek zodra het wat drukker wordt. Ik hoef dus niet meer naar huis als het net gezellig begint te worden
• Niet meer misselijk worden tijdens de yogalessen
• Louna brengen en ophalen van school zonder direct klachten te ervaren
• Mijn hersteltijd is zoveel sneller, waardoor het ook makkelijker wordt om activiteiten op te pakken. Vroeger kon ik dagen last hebben terwijl nu een goede nachtrust vaak al voldoende is
• Geen briefjes meer of notities in mijn telefoon dat als ik Louna naar judo breng wel haar judotas moet meenemen
• Spontaan afspreken

De meeste dingen klinken misschien als dat is toch normaal, maar voor mij was dat afgelopen 2 jaar niet normaal tot zelfs onmogelijk. Om weer bijna gewoon ‘mens’ te zijn voelt geweldig.

Mijn leven bestaat op dit moment nog wel uit trainen, trainen en nog meer trainen. Naast mijn werk dan. Ik zit inmiddels op 20 uur per week (wel in een andere functie) en hoef voorlopig even niet verder op te bouwen, zodat ik tijd krijg om verder aan mijn herstel te werken. Dat is natuurlijk heel fijn, maar toch is dit best nog een heel ‘ding’, want nu ben ik officieel deels afgekeurd en dat is iets waar ik afgelopen 2 jaar echt niet aan wilde toegeven.

Het trainen is er voor om te zorgen dat de verbeteringen hopelijk nog verder gaan doorzetten, maar ook vooral om te zorgen dat mijn brein ‘de verbindingen die weer opnieuw zijn aangelegd’ als automatisch gaat ervaren. Trainen doe ik alleen, met Jeroen en Louna, bij een gespecialiseerde sport fysiotherapeut in Utrecht en regelmatig met andere CFX alumni. En nog steeds gemiddeld 2 uur per dag.

De ergste klachten die ik op dit moment nog ervaar zijn de constante aanwezigheid van hoofdpijn en wazig zicht. Dit komt doordat mijn ogen niet meer samenwerken en de verwerking naar het brein vertraagd is. Hiervoor ben ik gestart met visuele trainingen, maar moet ook thuis veel oefenen. Deze oefeningen zijn minder leuk, want hier word ik echt misselijk en duizelig van. Soms een constant gevoel van zeeziekte.

Blijkbaar moet ik hier doorheen voordat ik verbetering kan gaan ervaren. Omdat mijn ogen door de val naar buiten zijn gaan staan, moet ik dus eigenlijk voor mijn gevoel de hele dag scheel kijken om te kunnen focussen. Probeer maar eens een hele tijd scheel te kijken en dan weet je wat ik voel en de kat hieronder :-).