Ik kon er niet de vinger op leggen, maar mijn beeld was vaak wazig en mijn omgeving bewoog soms. Of toch niet……? Als ik beter probeerde te kijken of probeerde scherp te stellen dan was alles wel weer scherp, voor even dan. Mijn ogen brandde soms, oogleden begonnen te trillen maar toch gaf de revalidatiearts in Nederland aan: mevrouw, u zal wel wéér teveel hebben gedaan. Dit zijn symptonen van overbelasting.

Omdat ik mij hier toch niet bij neer kon leggen ben ik in Nederland naar de opticien geweest om mijn ogen te laten meten. Ik zag 100%. Er was niks mis met mijn ogen. Totdat ik in Amerika bij Dr. Duvall (neuro-optometrist) onderzocht werd en er van alles naar boven kwam wat niet goed functioneerde. En dan met name de samenwerking tussen ogen en brein. Het goede nieuws was wel dat met ‘trainen’ ik zou kunnen herstellen. Heel wat anders dus dan ‘leer maar met je beperkingen omgaan’.

Afgelopen juli heb ik in Nederland bij een neuro optometrist in Ridderkerk een onderzoek gehad en ook daar werd bevestigd dat de stand van mijn ogen afwijkt en de samenwerking tussen brein en ogen niet goed goed is. Aangezien hier inmiddels ook een wachtlijst is ontstaan ben ik eerst begonnen met thuistrainingen achter de computer.

Er zijn inmiddels meer dan 300 Nederlanders bij Cognitive FX geweest en circa 80% heeft visuele en/ of vestibulaire problemen die vaak in Nederland gemist zijn. En allemaal gaan we naar die paar neuro optometristen die Nederland kent. Vandaar dus de wachtlijst.

Zoals ik al eerder heb geschreven wordt ik soms heel misselijk van de trainingen. Ik voelde mij vaak zo slecht dat ik niet meer toe kwam aan mijn visuele thuisoefeningen. Ik heb nu een therapeutische bril voor beeldschermwerk. Dit moet er voor zorgen dat ik meer rust in mijn ogen ervaar en na een werkdag nog aan mijn visuele oefeningen toekom.

En ik kan jullie nu melden dat na 4 maanden trainen ik eindelijk vooruitgang begin te merken en dat werkt motiverend.

De gleugjes in de roltrap blijven nu recht als ik er naar kijk, voorheen leek het te bewegen. Ik kan weer even naar buiten kijken vanuit de trein zonder direct misselijk te worden, korte stukjes autorijden gaat weer beter en ik zie soms zelfs 3D. Met mijn verjaardag 2 maanden geleden heeft mijn zus een 3D boek meegenomen voor mij. Ik zag toen helemaal niks. En nu zie ik dus af en toe prachtige platen. Maar moet er niet langer dan 5 minuten naar kijken want dan kijk ik voor mijn gevoel de rest van de dag scheel.

Met kleine stapjes vooruit. Soms ook weer wat stapjes terug, maar ik zit nog steeds op een langzaam stijgende lijn en daar hou ik mij aan vast. Ook 2020 zal in het teken staan van verder herstel! Bij deze wens ik jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling en een gezond nieuwjaar!!!