Vandaag, zondag 9 juni, ging de wekker om 5.15 uur. Snel douchen, kop koffie, Louna in pyjama de auto in en mijn schoonmoeder oppikken. Onderweg naar Schiphol krijgt Louna alweer praatjes en aangezien er weinig verkeer is zo vroeg in ochtend zijn we snel op Schiphol.

Helaas zien we al snel dat de vlucht 1 uur en 50 minuten is vertraagd. Nog langer wachten voordat de reis gaat beginnen naar Provo, Utah. De KLM laat zich weer eens van zijn slechtste kant zien en stuurt Naomi en haar moeder van het kastje naar de muur waar ze moeten inchecken. Zodra ze weten waar ze moeten zijn nemen we afscheid. Louna krijgt nog 2 cadeautjes die ze in de auto mag openmaken. Bij iedereen staan de tranen in de ogen, dus we nemen snel afscheid en zwaaien nog enkele keren naar elkaar.

Op zoek naar Mc Donalds op Schiphol Plaza blijkt een doodlopend spoor, blijkbaar zit er alleen één achter de douane. Eenmaal in de auto is Louna door het dolle heen met haar nieuwe tas, armbandje en halsketting. Eenmaal op de snelweg slaat de vermoeidheid en verdriet toe, ze staart wat uit het raam en zegt niet veel. Eenmaal bij de afslag Hoorn veert ze weer op, Mc Donalds papa! Daar zitten we dan net na 8 uur in de ochtend, voor papa een ontbijtje en voor de kleine strijder een Happy Meal. Ze vrolijkt weer op door die rood/gele cliniclown.

Thuis aangekomen merk ik na een half uur dat het stil in huis is. O ja, ik kan de radio weer aanzetten terwijl ik aan het stofzuigen sla. De wasmachine draait op volle toeren en Louna zit op haar tablet zonder koptelefoon. Allemaal dagelijkse dingen die nu we gewoon kunnen doen zonder Naomi te overprikkelen. Haar plekje op de bank waar ze grotendeels van de dag lag is leeg, ze is begonnen aan haar belangrijkste reis van haar leven. Op weg naar meer belastbaarheid, op weg naar meer kwaliteit in het dagelijks leven.

                               “America make Naomi great again!”