Moe maar voldaan zijn we zojuist weer terug naar het hotel gegaan. De behandeling zit er alweer op. Morgen worden weer nieuwe scans gemaakt om te zien of er verbetering te zien is en wordt het report of findings en het post care planning besproken.

Afgelopen maandag was de dag van de uitslag van de scans en warming up voor komende week. Vanaf dinsdag ging de behandeling echt los. Elke dag begon met een uur cardio class om de toevoer van bloed en zuurstof naar de hersenen te stimuleren. Dit gebeurt in combinatie met ademhalingstraining om het centrale zenuwstelsel te trainen om in situaties uit de ‘fight or flight’ modus te kunnen komen. Daarnaast moet door deze training de ademhaling en hartslag weer in balans komen.

De rest van de dagen moest ik allerlei bizarre oefeningen doen en de meest maffe testjes. Allemaal onmogelijk, maar uiteindelijk ook heel leuk om te doen. Elke therapie is er op gericht om mijn inactieve hersendelen te dwingen om weer te gaan werken. Door de inactieve delen allerlei multi-task oefeningen te laten doen, kunnen ze niet anders dan weer ‘aan’ te gaan. De hersenen hebben dan geen tijd meer voor een omweg en moeten wel de kortste en dus meest efficiënte route nemen.

Het hoogtepunt was toen ik met 1 been op een evenwichtsbal moest staan, ondertussen een spelletje moest doen, de therapeut allerlei ingewikkelde vragen stelde die ik moest beantwoorden en de op de achtergrond de muziek heel hard gezet werd.

De behandelweek was zwaar maar ook erg leuk om te doen. Het was goed vol te houden doordat fysieke oefeningen afgewisseld werden met cognitieve oefeningen, massages en brainwaves.

Ik ben heel benieuwd naar de uitslag van de scan morgen. Je voelt natuurlijk niet wanneer het bloed weer goed stroomt, maar toch heb ik deze week al wat kleine verbeteringen gevoeld bijvoorbeeld in geheugen en focus. Ook denk ik iets meer energie te hebben en iets sneller te herstellen. Maar goed dat moeten we allemaal nog verder gaan opbouwen en thuis met de dagelijkse dingen pas echt gaan ervaren.

Vandaag toch wel weer een spannende dag. Ik heb de uitslag van de scan gekregen. Ik dacht straks gaan ze mij zeggen ‘sorry, maar er is helemaal niks te zien op je scan’. Maar dat was niet wat er gezegd werd. Integendeel.

Uit de hersenscan blijkt dat er werk aan de winkel is. Ik ben blij dat de scan heeft kunnen uitwijzen dat de hersenen aantoonbaar niet goed functioneren en dat de klachten dus niet tussen mijn oren zitten. Eindelijk een plek waar je volledig serieus genomen wordt. Wel heel gek om te bedenken dat ik blij ben met eigenlijk slecht nieuws.

Kort samengevat werken een aantal hersendelen niet goed zoals onder andere de verwerkingssnelheid van informatie, het opslaan van informatie in werkgeheugen en ook hier kwamen allerlei visuele problemen naar voren. Alleen kijken (vooral oogbewegingen en focussen) kost al heel veel moeite.

Andere delen werken weer veel te hard om dit te compenseren waardoor er weer andere problemen ontstaan zoals onder andere hoofdpijn, duizeligheid en enorme vermoeidheid.

CFX legt het zelf uit aan de hand van een mooie metafoor. Stel je voor dat je probeert je favoriete restaurant te bereiken dat aan de andere kant van een grote rivier ligt. Als de bloedtoevoer niet voldoende is naar bepaalde hersengebieden kan je dit vergelijken met een brug die afgesloten is om de rivier over te kunnen steken. Dus in plaats daarvan moet je nog 15 mijl rijden ten noorden van waar je woont, de volgende brug oversteken en vervolgens de 15 mijl terugrijden om bij het restaurant te komen. De hersenen van mensen die worstelen met een hersenschudding en ander hersenletsel, compenseren voortdurend de ontregelde bloedtoevoer. Het is geen effectief gebruik van tijd, en als je elke dag in je favoriete restaurant wilde eten, zou je uiteindelijk gefrustreerd en geïrriteerd raken dat de brug er niet was.

Een normaal werkend brein scoort tussen de 0 en 0,8. Ik scoor dik in het rood met 2,04. Daarnaast gaat het om de aanvullende uitslagen die bij deze uitslag horen en goed in beeld is gebracht waar mijn probleemgebieden liggen.

Deze uitslagen zijn het uitgangspunt voor mijn behandeling. Er is dus heel veel werk aan de winkel maar het is nu dus goed te verklaren waarom ik het afgelopen jaar niet functioneerde zoals ik altijd heb gedaan.

We zijn er deze week dus niet voor niks. Ze hebben mij aangegeven dat ik deze week op alle vlakken verbetering kan gaan ervaren. Het zal een zware week worden maar ik ga er voor de volle 100% voor.

Vervolgens kreeg ik nog de uitslag van de nek MRI. Ik had verwacht dat daar niks op te zien was. Helaas, ik kreeg te horen ook een beginnende nek hernia te hebben. Ook hier is tijdens de revalidatie in Nederland niet naar gekeken. Dus best confronterend. In plaats van uitsluiten, is er nog wat op het lijstje bijgekomen.

Afgelopen dinsdag ben ik op verwijzing van CFX naar dr. Duval geweest, een neuro optometrist. Allerlei oogtestjes gedaan met als gevolg hoofdpijn, wazig zicht, dubbelzien en een kamer die voor mijn gevoel compleet omdraaide.

Mijn val in juli 2017 heeft heel wat effect gehad op de stand van mijn ogen, dat blijkt wel. In Nederland vanuit de revalidatie compleet gemist. Zodra ik daar aangaf dat mijn beeld wazig was of de wereld bewoog voor mijn gevoel dan was het antwoord, je bent jezelf aan het overbelasten, je wil te veel, je moet rust nemen.

Toen ik met functionele neurologie begon bij de chiropractor was wel duidelijk dat het niet goed zat met mijn ogen, dus de uitkomst van vandaag verbaasd mij niet helemaal maar toch is het best schokkend om in het rapport te lezen dat ik op alle onderdelen ‘significantly below average’ scoor.

De arts zei letterlijk: je linkeroog is met vakantie. Al die tijd hebben mijn oogspieren en hersenen dat dus moeten compenseren. Met als gevolg een totaal overspannen systeem, gevoelig voor iedere prikkel in mijn omgeving.

Bijvoorbeeld voor de test met dubbelzien gaf de arts aan dat een normale score tussen de 0 en 4 zit. Vanaf 6 tot 8 zou je klachten ervaren. 10 was echt hoog. Mijn score is 14 😩.

De conclusie van het onderzoek is dat mijn ogen niet meer goed samenwerken en ik niet kan focussen op bewegende beelden of snel kan schakelen tussen veraf en dichtbij. Daarnaast kijkt mij linkeroog een soort van scheel. Niet naar binnen zoals wij dat van scheel kennen, maar juist naar buiten. Mijn linkeroog schakelt af en toe compleet uit wat rechts allemaal moet opvangen. Het is dus niet gek dat ik allerlei hoofdpijnklachten, duizeligheid en wazig zicht ervaar.

Het goede nieuws is dat het wel te trainen is. De arts gaf aan dat als ik goed en gericht ga trainen ik met de kerst misschien wel een 3d film kan kijken in de bioscoop.

Vandaag heb ik hier de eerste training gehad en morgen weer een training. Een berg huiswerk meegekregen en een verwijzing naar een gespecialiseerde neuro optometrist in Nederland die mij op basis van de diagnose van dr. Duval verder kan behandelen.